EGIA

Azkenean esan behar izan nion. Ezin nintekeela ezkondu berarekin esan behar izan nion. Zazpi urte elkarrekin egon ostean erabakia ez zen erraza. Homosexuala nintzela esan niezaiokeen. Beste emakume batekin enamoraturik nengoela esan niezaiokeen edo institutuko laguna haurdun laga nuela. Sinesgarritasun zuen zernahi esan niezaiokeen baina ez, egia esan nion.

Inork sinetsiko ez zidan egia.

Ingurukoek zorotzat hartuko nauten egia.

Eroa.

Azken finean, egia.

Txakurra, bera, inor edo ezer baino askoz gehiago maite dut, horregatik ezin naiz berarekin ezkondu. Nire txakurrarekin maiteminduta nago. Txakur emea, txakur xumea, txakur maitea. Dena uztea erabaki dut, guztia merezi duen txakurra, nire txakurra, nire maitaleak benetan nire bizitza balio du, nire bizitza baino gehiago, dudarik ez.

Goizean elkarrekin irteten gara parkera, askotan txandala jantzita korrika egitera ateratzen gara parketik, biok al biok, elkarrekin. Lanera joatean etxean geratzen da, bere gauzak, bere istoriotxoak ditu eta. Eguerdian, mahaia jartzen dudanean berak ere laguntzen dit, plater biak, bata bestearen aurrean, bestea bataren aurrean. Elkarrekin bazkaltzen dugu. Arratsaldean lanetik itzultzean, telebista apur bat ikusi eta gero berriro ere parkera. Ohean, ikaragarri elkarrekin gozatzen dugu. Elkar. Ohean ere bai.

Gauez eta egunez maite dut.

Sukaldean eta ohean.

Etxean eta parkean.

Pilar maite dut.

Pilar da maite dudan txakurra.

Pilar da maite dudan bakarra.

Pili.

1970

La foto sería en una de esas mañanas oscuras, cerradas, oblicuas, en fin, tristes. No me quiero acordar y me acuerdo. No quiero retroceder y me lanzan un jarro de sirimiri bilbaíno sobre la sombra que fui. 2B . Don Sebas, el hermano Nicolás en el otro segundo. Don Sebas nos sacaba petróleo. Le hacía gracia: nos bajaba los pantalones y postrados a cuatro patas contra la tarima regocijaba su regla de metro y medio contra nuestro culo del todo infantil. En los patios no quitaban el balón los mayores o nos apelotonaban - de dar pelotazos-, o nos olvidaban. En fin, mañanas grises de Bilbao.



A la hora de darnos las notas , o de repetir el catecismo como loritos-los que se lo sabían- nos colocaban estratégicamente del más listo al más tonto. El más listo junto al Don el más tonto...Del listísimo al tontísimo. Yo me quedaba en "tontísi", cerca del final. Copito de Nieve y su Ave María Purísima de regaliz para el inteligente. El Gorila era enorme , por eso le llamaban así. A mí me daba miedo. Kike que no paraba de torturarnos con sus azotes, golpes, seudo-insultos y tablas militares. En fin, algo más que un mal recuerdo pueril.



Y de Bilbao nos fuimos a Deusto. Esas fotos de latón-hojalata también están en mi retina y en el álbum de mi presente. La gente que me conoce y algunos que me quieren se ríen de mí cuando hablo de aquella época. Mi padre se enfadaba, discutíamos, no le gustaba lo que estoy escribiendo. Aquellos personajes-profesores, que no quiero ni nombrar, todavían rondan cerca del precipicio más profundo de mi desprecio. Deusto negro, algo más que negro, Deusto opaco. Hoy he estado en cole, en el cole nuevo de Deusto. Lo único que me quedan son mis amigos, mis amigos de Deusto. Y este mal sueño otoñal.



El cole, La Salle , Santiago Apóstol siguen siendo una pesadilla . En fin, una "malísi" pesadilla entre Deusto y Bilbao en el instituto Botikazar.

Koldo Lekunberri Arostegi

MUNIPAK

MUNIPAK

Edozein gauza esan orduko, nire aurretik askok eta askok gauza bera hamaika aldiz errepikatu bazuten ere,- eta baieztapen berria ez den arren-, poliziak, mota guztietako poliziak gustuko ez ditudala aitortu behar dut. Edozein: txapelgorri, urdin zein berde ez zaizkit gustatzen. Beti pentsatu izan dut pistola eta porra gerrian duenak –oso, oso pertsona zuzena izanda ere- katuari eragitea oso erraz duela edozertarako, porra ahaztu gabe. Gu defendatu baino lehen, ez sortu defentsa behar diren egoerak.

Gizarte honetan, non zauden eta zer egin duzun edo non kokatu zaituen gizarteak berak, polizia talde bati badiozu nolabaiteko fobia, gorrotoa edo gutxiespena. Dena dela, aldi berean , gizaki guztiek ez dute derrigortuta gorroto-gura hau, badaude,- egon badaude jakina,- polizia maite edo estimu berezia dutenak.

Ildo honetatik iraindua edo afektatutako talde bakoitzak baditu bere izen propioak maite ez duen polizia motari deitzeko edo berba egiteko orduan mespretxatzeko. Horra hor: ezker abertzaletik zipaio hitza arrunt bilakatu da; pikoletoak edo maderoak ere, gure historian zehar hainbat aldiz aipatuak izan dira. Interesgarria litzateke beste hizkuntzetan, gaztelanian barne, poliziaren aldagai guzti hauek jakitea, interesgarria bai.

Aitorpen txiki honen barnean esan behar dut, neuk ere badudala bereziki asko maite ez dudan polizia talde bat: Bilboko udaltzaingoa. Maiz, gorroto-zurrunbilo honetan sartarazten zaituztenean kontrakoa dela irizten duzu. Hau da, beraiek dira hain zuzen ere, zeu,- edo neu kasu- maite ez zaituztenak, eta jakina, konpultsiboki gau eta egun zure gibeletik segika doazela amesten duzu. Benetan, era eskizofreniko batez zure atzetik dabiltzala uste duzunean akabo! Uneon, egoera eskizofreniko horretatik oso urrun, -egia esan-, ez nago.

Lehengo egunean udaltzainekin ikaragarrizko liskarra izan nuen, itzela. Isuna ere tartean zegoela aipatu beharrik ez dago. Egia esan, luze litzateke gaurkoan dena kontatzea, gainera, ez nintzateke pertsonarik objektiboena izandakoa izkiriatzeko, hori bai, disgustua, oraindik ere, ez dut larrutik kendu. Isuna eskuan nuela oso modu harroputz batez “que pase un buen día” agurtu, edo hobeto esanda, pikutara bidali ninduen udaltzainari ziur asko ahantzi egin zaiola, bejoindeiola! Niri zoritxarrez ez.

Bilboko udaltzainak, -lehenengo pertsonan hitz egingo dut-, behar izan ditudanetan ez dira azaldu eta egon diren guzti-guztietan isuna jartzeko izan dira beti . Behin udaltzain horietako batek baieztatu zidan Bilbotarren artean oso ondo hartua, kontsiderazio handikoa bazela udaltzaintza. Tamalez, niri egiten dizkidaten inkestak lelokeriei buruz izaten dira, horretan -udaltzaingoari buruzkoa-, niri behintzat ez zidaten itaundu.