ERRAZTATU

Hortzetako mina izaten dut,
zapata marroiei betun beltza
zabaltzen diedanean.

Hesteetakoa izaten da
komunaren hondakinak,
-kolore ilun barreiatuak-,
lixibatzen ditudan unean.

Burukoa da,
sukaldera sartzean,
olio tanta berdeskak, nonnahi
antzematen ditudanetan.

Bihotzekoa,
ohe azpian
erratza soilduaz pasatzean,
zure oroimen zotila
-hautsezko mataza
uher bihurturik-
zaborrontzira eramaten dudanetan.

Hagitz abandonatuta dut nere burua.

Hagitz abandonatuta dut nire etxea.
( Aitarena eta zurea ere izan zena)

Mina dut bihotzean, zioen poeta batek.
Hagitz abandonatuta ditut poetak.

Hala eta guztiz ere,
bihar ere,
gurea zen ohe azpian
eskobatu egingo dut,
erraztatu.

Musua naiz, zeurea.

Musua naiz, zeurea.
Zu ezpainak, nireak.
Gorriak dira, bionak.



UDABERRIAN

Pinta iezaizkidazu ezpainak, mesedez, ezkontzeko aurreko gauean kandela koloredunen artean eskatu zion maitekiro.

Emaztegaiak edo ez zion tutik ere ulertu.

Pintatu? Zur eta lur ihardetsi zion. Zertarako nahi duzu nik zuri ezpainak pintatzea? Egoera usaintsua zakartuz, ez dizut ulertzen, burutik ondo dagoenak ez darama aldean hamaika pintzel inoren ezpainak pintatzeko, oraindik ere zakarrago.

Ihes egin zuten elkarrengandik. Hurrengo eguneko argizaririk ez.

Ez zaitu maite, orduan, ez zaitu maite izango, aitortu zion bere ispiluak.



UDAZKENEAN

Pintatu ezpainak, mesedez, zeru izardun magiko baten azpian erregutu zion betiko emakumea izango ei zenari. Ondoko mahai inguruan zegoen hautsontsia hartu eta erakusleaz beltz - ilunez margoztu zizkion ezpainak eta ezpainak ez zirenak. Horrela ez, horrela ez laztana, erantzun zion haserrerik gabe. Horrela ez. Biak ala biak desagertu egin ziren gau magiko hartan. Bata zein bestea.

Ez zaitu maite, orduan, ez zaitu maite izango, baieztatu zion bere buruak.



UDABERRIAN

Pintatuko dizkidazu ezpainak? Hor noraezean zebilen emakume aurkituari galdetu zion. Maleta-poltso ikaragarri batetik gorria baino gorriagoa zen pintalabiosa atera, bere ezpainak puztu , jarraian, izugarrizko musua jaurtitzeko.

Honek bai, honek maite zaitu; beraz , maiteko zaitu, harropuztu zion bere patuak.


NEGU GORRIAN

Pinuzko hil-kutxa barnizarua ixtear zegoela emakume arraro-liraina aldareraino gertaratu zen oso. Hildakoari ezaguna egiten zitzaion pintalabiosa maleta-poltsotik atera, ezpai mardul-gordinetatik laprastarazi eta hagitz zuria zen gorpu isilarengana makurtu zen . Eta maitasunezko musua laga zion. Eta ezpainak pintatu zizkion: desioz, gogoz, eta batez ere , gorriz, gorriz baino gorriagoz.

Amor gran reserva

Hoy, ocho de diciembre del 2008 se cumplirían la bodas de oro de mis progenitores. Inazio hace ya hace ocho años que engrosa la lista de uno de los mejores hoteles de Getxo. Aún así no hemos olvidado ni su sonrisa, ni todo lo que nos ha ido dejando. Lo celebraremos con ese áspero e ingrato sabor de boca de no estar todos pero con ese otro poso de alegría de todo lo que tenemos : ama y todas nuestras familias.


ZUONTZAT



Amor sonrisa.
Amor distraído.
Amor de barrio.
Amor incinerado.


Amor de plexiglás
de pacotilla.
Amor de tergal y cachemira.


Amor de trapo.
Amor de barro
y de cemento armado
o mejor,
Amor de ajo.


Amor ursulina.
Amor de purpurina.
o con sabor a golosina.


Amor a medio gas.
Amor aburrido.
Amor atrevido.
Amor sin más.


Amor de paja,
Amor al alba.
Amor sin sábana.

Amor a al carta
Menú de Amor del día
Amor al baño maría,

Amor desnudo,
vestido y travestido.

Amor destornillado,
rematado y barnizado.

Amor con cesárea.
Amor sin dolor,
sin olor,
tal vez sí,
con algo de sabor.




Amor sin rencor.



Amor histerectomizado,
quirúrgico,
crucificado.
Amor santificado.
Amor en blanco.


Amor en blanco y negro.



Amor de dios.
Amor a dios.
Amor de los hombres
o entre los hombres
Amor a las mujeres
y con las mujeres.
Hijos de amor.
Hijas con mucho Amor.

Amor en público
y en privado.
Amor univoco
y equívoco.
Amor de uno en uno
o de dos en dos.
Amor soltero
y casado



Amor en calcetines.
Amor en calzoncillos.
Amor mojado,
salteado y ajetreado



Amor frito.
Amor frío.
Amor esquivo
y discreto.





Amor en silencio.
Silencio: Amor.


Amor cincuentón.
Cincuenta años de amor.

Amor gran reserva.
Amor sin tapujos
ni complejos.

Amor encendido
y sincero.

Amor,
algo más que éste, nuestro Amor:
vuestro Amor Enamorado.




eskerrik asko

KL


Galdakao, 2008-12-8.

Hitzik ez duten irudiak.

Eta heriotza hurbildu zitzaidan hodei.

Idazteari utziko niola zin egin nion nere buruari.

Eta heriotza berriro agertu zitzaidan euri.
Hitz egiteari uko egingo niola promes egin nuen

Eta heriotza,

heriotza azaldu zitzaidan zuri.

Eta betazalak josi nahi izan nituen.

Eta ahoa hormatu gura izan nuen.

Hitzik ez duten irudiak.

Karmendarrak

Kirmenen etxean
bakailaokonkolakao
gosaltzen zen portxen
arratsaldeko aurreko siestan.

Kermanen etxean
malenkoniaz xurgatzen zuten
esnea,- erdigaingabetua-,
eta fruta ale osoak ironiaz.

Kirmenen etxea
ibai zikinez bestaldetik
suma liteke usu,
eta euria ari duenenan
ez dago,
eta ari ez duenean
antza badago.

Kermanen etxean
dutxarik ez zuten hartzen,
W.C.-rik ez zutelako
nahiz eta English spoken.

Kirmenen etxean
ez da Kerman bizi,
ezta Karmenen familia ere,
are gutxiago Kirmenen txakurra

Halere, postontziak dio:

Kirmen Karmen 1. pisua. Ezkerra
Kerman Karmen 1.pisua bis. Eskerra biz
Traumatologoak

ARIKETAK I ETA II

ARIKETA I

Txulut egin du: hasitako egintza bertan behera utzi beharrean, edo eta negozio gaizki joan: txulut egin dute. Lurra jo, porrot egin.

Bere gorpua, kiloka saltzen duten markarik gabeko legatza izoztuaren isatsa erraldoi okertua bailitzan elurperatu zuten. Ia hiru urte, kilometrozko mendietara igotzeko trebakuntzak eta prestakuntzak egiten hasi zen: hamaika mila haserre eta dirudun potolo baten aurrean hainbat aldiz belaunikatu ostean, bidaia ordaintzeko beste euro erdietsi zuen. Otoitzik ez, agur isil-zuria . Hegazkineko eskaileretan gora, azken musuaren bero-epela masailean zuela horrelako zerbait aditu zuen: “Tontorra besarkatu arte ez naiz itzuliko”. Eta ez zen itzuli. Ez da sekulan ere jakingo zer gertatu ote zitzaion. Jaisteko aukera ere izan bide zuen, bi ordutan egin zezakeen. Eta hantxe eseri zen, tontorretik hamar bat metrotara.

Porrot: iz.quiebra, fracaso, ruina: negozioaren porrota: la quiebra en los negocios.

Antzeko zerbait suertatu zitzaion Formula Bateko bati. Lasterketako azken buelta zihoala bigarrenak aurreratu zuen; pareta baten kontra jo zuen jarraian. “Nahiago dut anbulantzia podiumeko bigarrena baino”, gar- garretan zegoen autotik ateratzen ari zitzaizkiola, - gorrek ere entzun zezaten,- oihukatu zuen.

Hurrengoa ez dakit nola eramango dudan.

Fracaso.(de fracasar.) m. Caída o ruina de una cosa con estrépito y rompimiento/ 2-fig Suceso lastimoso, inopidado y funesto./ 3-fig. Malogro, resultado adverso de una empresa o negocio.

Hurrengoan ez dakit zelan hartuko dudan. Beldur diot ene baitari.

ARIKETA II

Asteon, Espainiako telebista kate ospetsu batean idazten eta irakurtzen ez zekien artzaina, hau da, erabat analfabetoa zen artzain bat, kartzelatuko zutela entzun ahal izan genuen. Antza, delitua, bere artaldearekin armadako eremu debekuetara sartu izana bide da. Jakina, dela mendietako seinaleak non debekua agertzen baitzen, dela epailetako mandatua zeinek bere bekatua jakinarazten zioten ezin irakur zitzakeen - leitzen ez baitzekien-. Egun kartzelan ez badago, laster.

Iaz-edo Gugenheim museoko ateak, orain hamar urte lau haizetara zabaldu zirela ospatu zuten. Ez dago ahazterik museo hau, Bilbok hondoa jo zuen unerik gogorrenean jaio, sortu eta diseinatu zela. Bilbotarron eta Erkidegoko biztanleon sufrimenduz, izerdiz eta diruz eraiki zuten; ez ahantzi, diruaz ere bai. Euro horietako asko ondo baino hobeto irakurtzen dakien Cearsolo izeneko batek patrikaratu ei ditu, gainera, inoren kontrolik gabe. Abangoardiako arteko hiztegian lapurtzeari minimalismoa deitzen diote eta artzaintzari delitua....

muerte es el término de vida.
vida el sendero de muerte.
la vida pare muerte.
la muerte agoniza vida.
perra vida.
mierda.
puta mierda.

NI NEU. BAKARRIZKETA.

Aldizkarietako argazkidun elkarrizketetan itaunak besterik ez dut leitzen. Gosarian kafesnetan sartzen dudan lehendabiziko ogi zatia beti izan behar da ogiaren alde laua. Ez dut urdinez izkiribatzen. Beti beltzez. Lagunak ditut. Eta lagunak ere badauzkat. Nireek maite naute nik besteko. Ohea ez den toki arrunt batean larrutan ibiltzea gustatuko litzaidake. Ijitoen beldur naiz. Oso. Emea izan nahi izan dut. Eta arren sentimenduen narrastuenek nire baitatik korrika egiten dute aske . Ez erditzeagatik barkamena eskatu behar izan dut . Arropa lisatzen dudan bitartean sei euroko musika entzun ohi dut. Ez dakit zenbat irabazten dudan. Zernahi idazten hasten naizenetan ez dut sekulan ere jakiten zer-nolako amaiera izango den. Honetan ere ez. Horregatik ia beti hiltzen ditut nire pertsonaiak. Akabatuko ote dut neure burua honetan? Bizarra egiteko elektrikoa erabiltzen dut. Ez galdetu mesedez zergatik idazten dudan. Jakin baneki? Pozik joaten naiz lanera. Gure lana. Ez beharra. Masturbazioak ez du inor gor uzten. Hala ere zeinu hizkuntza ikasten ari naiz. Jainkoa da nire obsesiorik ankerrena. Sinestetik ateoa izatera zeharkatzeko muga paperezko zubi madarikatuan nago torturarekin olgetan. Eta gainera gure aita oraindik ez du berpiztu. Gizakion aurka doan lege bakarra guztion kontra doana da. Eta ez Popeak inposatu nahi diguna. Eta kito. Emakumezkoak zein gizonezkoak elkarri musukatzen ari direnean izugarri gustuko dut. Ez dakit zelan ahoskatzen den voyeur. Heldutasunarekin batera errealitatea behatzeko era ere aldatu egiten da: gero eta erradikalago bilakatzen ari naiz. Martxa honetan laster gandorra orraztuko dut. Dutxako ur beroa izugarri atsegin dut. Txikitan itsasontzi erraldoi baten kapitaina izango nintzela amets egiten nuen. Eta handitan aktorea. Inozoa. Beroki ilun luzeak janzten ditut eta morea koloreko. Mendietako amildegitik neure burua botatzea noizbait pasatu zait ganbaratik. Suizidatu. Komunean erregerenean elektrotresna eskaintzen propaganda gorria ikusmiratzen dut. Ziur aski laster batean prostata txarto edukiko dut . Ez nau kezkatzen hatza uzkitik sartu behar izateak ez. Txiza edozein tokitan egitera behartuta egoteak hagitz desitxurarazten nau. Obelix nire heroia da eta Gloria Fuertes poesia zer den irakatsi zidana. Eta Cernudaren olerki zenbait nire ozeanoko uharte galduak. Auzokoek zabor poltsetan zein altxor daramaten itzelezko jakin-mina sortzen dit. Horrela tabernetan aldameneko ezezagunen elkarrizketek biziki aztoratzen naute. Lagunek errieta egiten didate maiz. Ezin dut. Senarra bere emazteari dibortzioa eskatzen ari zitzaiola aditu nuenean nire bitartekari lana eskaini nien. Gezurra da. Ingurukoen bizitzak asmatzea nire afizio isila da. Gezurrak asmatzen benetan arriskutsua naiz. Apaiza naizela sinetsi dute behin baino gehiagotan. Abade kutsua badut egia esan . Gezurrik esaten ez dudan artean gardena naiz. Gardenegi.

Testu txiki honek beren beregi ez du koma bat ere. Komak gorroto ditut bihotzez. Batez ere denak txarto ipintzen ditudalako.

Me urge llorar

Me urge llorar, aún sin fuerzas,
mas lamento que mis lagrimas
escamoteen tus parpadeos.

Me urge llorar , aún falto de aliento,
bajo este ridículo paraguas
raído por la áspera grima,
la desazón y la desidia

Me urge llorar, aún cuando tambaleo, o
cuando me desnudo, o
cuando me desmorono
en el medio del Tedio Todo,
entorno al Todo Tedio.

Me urge llorar, aún desfondado,
plañán mis entrañas
y que mis despojos gimoteen
tal que infantes desconsolados.

Me urge llorar,
me urge llorar, aún tras un lamento,
o arrodillado sobre los sepulcros indoloros
del camposanto alborotado.

Me urge llorar,
mas lamento que mis lagrimas
escamoteen tus parpadeos:
no sé si te quiero.

Maitasunaz maitasunez.

Musu pare bat eman zidan. Ez zekien hurrengo egunean ospitalean hilko zela. Niri musuak emateagatik ez dut uste hilko zenik. Bestela, musuak ematen dizkidaten guztiak hurrengo egunean hiltzen badira, akabo. Hark, agian, nik musuak ematean zerbait susmatuko zuen. Oso aurpegi hotza zuela besterik ez nuen nabaritu. Askok eta askok masailak hotz eramaten dituzte aldean eta hurrengo egunean ez dira hiltzen baitezpadako. Ez guztiak, bederen . Baten bat hilko da ziur aski. Hau bai, jakina.

Maitasunaz egin genuen berba. Nirekin maitasunaz mintzatzen direnak hurrengo egunean ez dira hil behar nahitaezko. Agian, baten bati gerta lekioke. Honi esaterako gertatu zitzaion. Baina ez guztiei, derrigorreko.

Ez emadazu musurik, badaezpadako.

Eta mesedez, ez egidazu berba maitasunaz, maitasunez baizik.

Hori bai, laztana, begietara begira iezadazu maitasunez labana sartzen dizudanean.

Hori bai, laztana , ikaragarri laket zait.

Oraindainoko , ez dut ulertzen zergatik hiltzaile deitzen didaten edo ziega honetan sartzen nauten. Literatura egiteagatik izango da, literatura txarra gainera.

Ahaztu

Ezpain berbatietatik irribarre xumea urtuko balitzaizu
musu izotzak paratuko lirateke zurrumurruetako ubideetan;
eldarnioen erpeetan begirada goxoa itsutuko balitzaizu
zure betile jostari kulunkarien kili-kiliekin
atseden hartuko nuke bion ohantze xuxurlarian;
eskuen tontorren samurtasuna jelatuz gero
larruaren bihurgune debekatuak sakratu bilakatuko nituzke
eta leizetako urmaelak heze ;
argi-begiek gauetako sabaiaren txilioak ostuko balizkigute
zortzietako ilargi mutua lekuko litzateke izaren artean,
ukendu txerak usaimen gorriaren erresuman.


Hori bai,
ene maitea,
ni hiltzekotan,
hilko banintz,
ahaztu poema hau,
ahaztu idatzitakoa,
ahaztu izanikoa,
eta bilatu olerkirik egiten ez duen maitalerik,
horrek ez dizu gezurrik esango.

Lekumberri

Horrela sinatzen nuen nik orain dela 28 bat urte, 16/17 urte izango nituen. Gaurkoan, nire gaur egungo lankide batek, - nire ikasle garaian nire institutuko Latina irakaslea-, garai hartan idatzi nuen poesia ekarri dit. Hau, bada, testu historikoa, zeuek ikusi.

Testuak ez du titulurik, antzinako makinaz izkirituta dago.ç
Un día arrojaron a nuestros hombres al acantilado,
el silencio adormeció la semblanza de todo sentimiento
mas su sangre corría entre suspiros.

Un día arrojaron a nuestros hombres al acantilado,
sus cuerpos yacían moribundos
mas lanzaban sollozos desesperados.

Un día arrojaron a nuestros hombres al acantilado,
desde arriba llorábamos esperanza
mas nunca nos olvidamos de ellos,
porque nuestros hombres moribundos
nacen y vuelven a nacer muriendo.
Un día y otro día nuestros hombres moribundos reviven,
reviven lo nunca perdido en el acantilado.

Desde esta silenciosa y humilde celda literaria quiero agradecer a Blanca profesora y compañera este recuerdo de mi juventud.

Eskerrik asko

GRITO

Me aburren y hasta me asquean
los grandes liberadores del mundo,
demócratas de pacotilla decolorados
o republicanos blanqueados
con su pátina de dios Fascismo edulcorado.

Me aburren y hasta me asquean
los grandes vasquitos del poder:
unos porque cuentan lo que no son
y no son más que su mentira.
y los otros con el mafioso poder de ejecutar
en nombre del dios Basko todopoderoso.
Me aburren y hasta me asquean
esos otros vascongados capitalinos torturando
en nombre del dios Democracia Orgánica a su medida.

Me aburren y hasta me asquean
los profetas de los dioses,
que prohíben comprar preservativos
en los supermercados,
y ellos esconden los suyos de las farmacias
para hacérselo: bien pagando, mal cobrando.
Me aburren y hasta me asquean
sus familias ejemplares,
sus tétricos ritos milenarios,
o sus rasgadas túnicas incandescentes .



Y en verdad en verdad os digo:
que lo peor que nos ha podido pasar
en esta vida,
en esta tierra,
en esta mundo
es que desaparecieran
las luciérnagas.

HEGALEAN

Goiz hartan, inoiz ez bezala, altxatu bezain laster egutegiari hurbildu nintzaion: Abenduaren azken eguneko orria kentzeaz batera berriaren azpian zegoen gutun-azala ikusteko irrikan baino zerbait banengoen: hagitz urduri. Hirurehun eta berrogeita bost egun igaro nituen honen esperoan.

“Esku tartean duzu aurtengo egutegia. Zoriontsua izan zaitezen zein den jokabidea jakin nahi baduzu, egunez egun moztu behar duzu dagokion eguneko orria. Sekula santan ere, hurrengoa ebaki gabe. Egun batean ez baduzu kentzen edo bi deskuidoan apurtzen badituzu azken eguneko mezuak ez du eraginik. Esan beharrik ez dago, azken eguneko gutun-azala ezin dezakezula zabal Urtarrilaren lehenengo eguna argitu arte” zioen kanpoko plastikoari itsatsitako ohartxoak.

Oporretara atera ezinik, udaberriko asteak luze baino luzeagoak egin zitzaizkidan; gure etxeko balkoi txikian eguzkitan jartzen nintzen udan. Udazkenekoa, aitzitik, egunak laburtuz joan ziren, gainera, orri sortaz bestaldeko azal zuria antzematen hasia bainintzen. Egutegiak goiti-behera janda nindukan.

Baziren hamabost bat urte Argiak argitaratzen duen egutegi-takoa erosten nuela. Horman eskegitako egurrezko oinean iltzatu, astelehenetik ostiralera arte orriak banan-banan “erorarazten” nituen pasabidetik igarotzean lanerako agobioak bultzatuta. Hamalau urte eta gero hau, hamabosgarrenean, egutegi ziztrin baten esklaboa.

Iaz, azkenean, ez nuen egutegia Durangoko Azokan erosi , interneten bidez burutu nuen tramitea . Baziren beste hainbesteko urte erromes Durangoko Azokara joanda, eta egia esan, apur bat aspertuta banengoen. Erabakia, -ez joatearen erabakia- , hain zuzen ere, irrigarri iruditu arren, Mekara joaten diren mila-milioika musulmanen tropelen albistea ikusten ari nintzela hartu nuen.

“Eskerrik asko, gure zerbitzua erabiltzeagatik. Hementxe duzu interneten bidez eskatutakoa. Gure zerbitzua hurrengoetan ere erabiliko duzulakoan eskertzen dizugu. Adeitasunez… eta abar eta abar”. Paketearen plastikoa urratu bezain fite konturatu nintzen barruan zerbait arraro edo bazegoela: lekedatutako ohartxoa.

Goizean goiz, inoiz ez bezala, altxatu bezain laster egutegiari hurbildu nintzaion: Abenduaren azken eguneko orria kentzeaz batera Berriaren lehenengoaren orriaren azpian zegoen gutuna zabaltzeko irrikan nengoen. Hagitz artegatuta. Hirurehun eta berrogeita bost egun igaro ditut honen esperoan. Egutegi higuingarri baten esklaboa.

Gutun-azalaren barruan ez zegoen batere. Bat ere ez.

Urte oso bat ergelarena egiten, gero ezertarako ere ez.

Handik bi egunetara ezezagun batek telefonoz deitu zidan esateko ea aurtengoa nahi nuen. Ezetz borobila erantzun nion. Izan ere, gizonezko ahots hark igorri eta igorri egingo zidala erantzun zidan, berak oparituko zidala. Ostegunerako berria banuen etxean, dohainik. Honek ere bazuen ohartxoa:

“Zoriontasunik barnean ez duzu egundo ere aurkituko, ezerezeko mezurik inoiz ez baitago, gutun-azala bera zoriontasuna baita. Urte oso batean, edo hobeto esanda, bizitza osoan so egiten , laztantzen eta txeratzen zoriontasuna , zoriontasuna zela jakin gabe”

Asteartean nire izenean itzelezko gutun-azala atera nuen postontzitik.

Ez dut zabaldu nahi, ez dut zabalduko. Ferekatu besterik ez.

Telefonoz deitu zidan gizon haren ahotsa berriro ere entzun dut Jorge Oteizaren museoan.

ZAZPIAK (remake)

Mahaiaz gaindiko zukua,
kirria den ispiluaz bestaldeko hirian.

Zazpiak bost gutxitan.

Hodeizko musua.
tiradetako muki-zapiak edo
izara zikinak.
Armairuetako amaraunezko ipuinak
edo hitsezko perpaus mutuak.
Larruzko leia.

Zazpiak bi gutxitan.

Ordua izan arren edan gabe,
gaurko egunean ere txintik ez.

Zazpiak izanik ere.

Ordulariari begiratu ezik,
bihar gosaldu baino lehen,
atzo jantzi orduko.
Etzi,
etzi falta barik.



Arratsaldeko zazpiak irian,
alboko hirian,
ohea eta irria.


Irentsi ez duzuna:
gezurra.

HAU HILDAKO BATEN ISTORIOAREN HISTORIA DA

Hau hildako baten istorioa da.
Literalki ez, hila ez izan arren,
hilda egon zitekeen.


Ez zioten pentsatzen uzten,
besteek, bere ordez,- pentsatu gabe-, egiten zutelako.
Ezin zitekeen zentzuz mintza,
nonbait galdu zuelako ganora .
Ez zeukan entzuterik,
aldamenekoei oihukatzen omen zielako .
Ez zuen lorik egiten,
koldarren komikiak marrazten zizkiotelako .
Ezin zezakeen ametsik egin,
ametsik ez zioten bere jabego pribatuan sarrarazten.


Hau hildako baten istorioa da.
Literalki ez,
hilik ez zegoen hildako baten istorioa.


Egunsentiko distirak sentitu nahi zituen egunean
goiti-behera euria egiten zuen.
Musuak marmolezko sexu bihurtzen zitzaizkion. Eta bidea kalbario.


Eta lilia oinaze.

Eta kresala sufrikario.

Eta poesia tragedia.

Hau, orain bai, amaiera da:
hil egin da, akabo hildakoa.

Hau hila zen hildako baten historia da.
Zeukan irakurlea hil egin zen .
Irakurri ohi zion bakarra zendu zen.
Bere buruaz beste egin zuen uretan,
esku muturreko zauri zuzenak lerrotuz.


Neure buruari leitzen ari nintzaionean ...baineran.

COMENTARIOS

Eskerrik asko. Muchas gracias. Sé que no es fácil ser lector de un blog y ser lector de éste tiene mucho, mucho mérito. Últimamente han sido varias personas las que de una u otra forma se me han acercado para comentarme varias cosas sobre mis textos, a decir verdad, los menos literarios.

Respecto a Munipak, no tengo mucho que añadir. No son santo de mi devoción y mantengo cada una de las ideas que ahí exponía. Decía en euskera: “cuando les necesito no están y cuando están es para multar” y es tan real como la vida misma. La vía Represión, sean multas, sea cárcel como únicos métodos para la resolución de los problemas y conflictos sociales, incluso los más domésticos, son un mal inicio para un final anunciado fatídico y en ocasiones trágico. Un problema mal planteado jamás tendrá un óptimo resultado.

Mi otro texto sobre mis vivencias infantiles en La Salle también ha dado pie a varios comentarios. A decir verdad, la gente se extraña de que todavía recuerde y mantenga esos momentos en mí. Es difícil olvidar. Es difícil olvidar principalmente por todas las repercusiones que tuvieron y tienen en mí: me las quedo en lo más hondo de mis laberínticas entrañas. Frustrado tal vez, pero sobre todo, dolido.

No pretendo de ninguna manera ser un mártir, ni dar pena a nadie, simplemente mi intención es transmitir una forma de sentir en un contexto determinado que indudablemente me ha marcado para toda la vida. De la misma forma entiendo y acepto que ese modo de sentir la vida es diametralmente diferente para cada uno de los que por allí pasamos. La vida se ve, se toca y a su vez se transmite con vibraciones antagónicas según las diferentes perspectivas y experiencias contenidas en ese momento.

De aquel gran colectivo de personas que pasó por el colegio, sin ninguna duda, salió gente de gran renombre, personas aferradas a los grandes supermercados del poder o de judicatura, políticos de todo el espectro, y también, a su vez, personas que han tocado fondo en el mundo de las drogas o estafadores del tres al cuarto. Pero sobre todo han salido hombres normales, luchadores y algún que otro superviviente.

Disculpas a todos a los que os haya molestado por algo que haya dicho, mis más sinceras disculpas. Y sobre todo, gracias por haber estado este ratito conmigo, gracias por trasladarme lo que pensáis, y sobre todo gracias por abrir el ordenador y acordaros de este infame escritor o lo que sea. Eskerrik asko

CIÉNAGA Y VERDUGO

Padre:
dime, por favor ,
por qué te empeñas en saciar mi sed
en medio de esta terrible tormenta.

Hijo:
explícame, por favor ,
por qué no cejas de mostrar tu faz
sobre el rostro de los muertos.

EspírituS:
por favor, dame una sola razón:
para entender el caos;
para poder sobreponerme a la sangrante miseria
de este mundo fangoso, resbalando
sobre la opulencia desorbitada de la púrpura;
para superar las famélicas tinieblas
de esta tierra en extinción galopante.

¡Dios!
¡Dios!
¡Dios!
No puedo más,
¡no más, por favor¡

Acurrucado entre el frío y el rocío
de otra mañana otoñal,
he pensado,
si no te parece mal,
que lo mejor para los dos
es seguir mudos bajo estos profundos lodos:
el amargo silencio, en verdad, me turba,
pero no me tortura,
no me tortura tanto como ésta,
- tu devastadora esperanza moribunda-,
mi desgarradora y terminal espera:
el ignominioso calvario
hacía tu perpetua y del todo injusta
condena.

Juez de jueces,
dios de dioses.

Ciénaga y verdugo.

EGIA

Azkenean esan behar izan nion. Ezin nintekeela ezkondu berarekin esan behar izan nion. Zazpi urte elkarrekin egon ostean erabakia ez zen erraza. Homosexuala nintzela esan niezaiokeen. Beste emakume batekin enamoraturik nengoela esan niezaiokeen edo institutuko laguna haurdun laga nuela. Sinesgarritasun zuen zernahi esan niezaiokeen baina ez, egia esan nion.

Inork sinetsiko ez zidan egia.

Ingurukoek zorotzat hartuko nauten egia.

Eroa.

Azken finean, egia.

Txakurra, bera, inor edo ezer baino askoz gehiago maite dut, horregatik ezin naiz berarekin ezkondu. Nire txakurrarekin maiteminduta nago. Txakur emea, txakur xumea, txakur maitea. Dena uztea erabaki dut, guztia merezi duen txakurra, nire txakurra, nire maitaleak benetan nire bizitza balio du, nire bizitza baino gehiago, dudarik ez.

Goizean elkarrekin irteten gara parkera, askotan txandala jantzita korrika egitera ateratzen gara parketik, biok al biok, elkarrekin. Lanera joatean etxean geratzen da, bere gauzak, bere istoriotxoak ditu eta. Eguerdian, mahaia jartzen dudanean berak ere laguntzen dit, plater biak, bata bestearen aurrean, bestea bataren aurrean. Elkarrekin bazkaltzen dugu. Arratsaldean lanetik itzultzean, telebista apur bat ikusi eta gero berriro ere parkera. Ohean, ikaragarri elkarrekin gozatzen dugu. Elkar. Ohean ere bai.

Gauez eta egunez maite dut.

Sukaldean eta ohean.

Etxean eta parkean.

Pilar maite dut.

Pilar da maite dudan txakurra.

Pilar da maite dudan bakarra.

Pili.

1970

La foto sería en una de esas mañanas oscuras, cerradas, oblicuas, en fin, tristes. No me quiero acordar y me acuerdo. No quiero retroceder y me lanzan un jarro de sirimiri bilbaíno sobre la sombra que fui. 2B . Don Sebas, el hermano Nicolás en el otro segundo. Don Sebas nos sacaba petróleo. Le hacía gracia: nos bajaba los pantalones y postrados a cuatro patas contra la tarima regocijaba su regla de metro y medio contra nuestro culo del todo infantil. En los patios no quitaban el balón los mayores o nos apelotonaban - de dar pelotazos-, o nos olvidaban. En fin, mañanas grises de Bilbao.



A la hora de darnos las notas , o de repetir el catecismo como loritos-los que se lo sabían- nos colocaban estratégicamente del más listo al más tonto. El más listo junto al Don el más tonto...Del listísimo al tontísimo. Yo me quedaba en "tontísi", cerca del final. Copito de Nieve y su Ave María Purísima de regaliz para el inteligente. El Gorila era enorme , por eso le llamaban así. A mí me daba miedo. Kike que no paraba de torturarnos con sus azotes, golpes, seudo-insultos y tablas militares. En fin, algo más que un mal recuerdo pueril.



Y de Bilbao nos fuimos a Deusto. Esas fotos de latón-hojalata también están en mi retina y en el álbum de mi presente. La gente que me conoce y algunos que me quieren se ríen de mí cuando hablo de aquella época. Mi padre se enfadaba, discutíamos, no le gustaba lo que estoy escribiendo. Aquellos personajes-profesores, que no quiero ni nombrar, todavían rondan cerca del precipicio más profundo de mi desprecio. Deusto negro, algo más que negro, Deusto opaco. Hoy he estado en cole, en el cole nuevo de Deusto. Lo único que me quedan son mis amigos, mis amigos de Deusto. Y este mal sueño otoñal.



El cole, La Salle , Santiago Apóstol siguen siendo una pesadilla . En fin, una "malísi" pesadilla entre Deusto y Bilbao en el instituto Botikazar.

Koldo Lekunberri Arostegi